Skip to content

bed vrouw

"Alleen geduld en rust
zullen haar redden"

PIJN

 

Op een zomerse middag halverwege juli heb ik, samen met collegae trainers van BTSG, een afspraak op het kantoor in Zwolle.
Marloes, onze directeur, leidt de vergadering. Wat opvalt is dat ze, zodra er een grap gemaakt wordt, een grimas trekt en gebaart dat we dát nu beter even niet kunnen doen.
Is Marloes een zuurpruim? Nee. Marloes is op haar leenfiets uit de bocht gevlogen op de rotonde en heeft daarbij haar ribben gekneusd. Een uiterst pijnlijke aangelegenheid. Alleen geduld en rust zullen haar redden; over 6 weken is deze ellende voorbij. Voor nu moet Marloes het zien uit te zingen, en wij moeten niet te veel grapjes maken.

Als ik een paar dagen later tijdens een mailwisseling aan Marloes vraag hoe het met de pijn is, reageert ze: ‘Elke dag gaan mijn ribben iets beter. Op het moment is het al best te doen gelukkig. Vooral liggen en hoesten is pijnlijk’. En dan eindigt ze de mail met: ‘De wetenschap dat het tijdelijk is en over gaat is heel prettig’.

Marloes’ verhaal brengt me met mijn gedachten bij mw. de Vlieger; 75 jaar, ziekte van Alzheimer en op een ongelukkige manier uit bed gevallen waardoor ze haar stuitbeentje gekneusd heeft. Zitten, lopen, draaien in bed…alles doet haar zeer. Ook bij haar geldt nu: ‘Alleen geduld en rust zullen haar redden’. Maar mw. de Vlieger heeft geen geduld. En rust houden zit haar ook niet in het bloed.
Als ik in de ochtend bij haar kom en haar op de rand van het bed help, schreeuwt ze het uit van de pijn. ‘Dit is geen leven, ik wil dood’, herhaalt ze keer op keer. Ook vóór haar val, wenste ze overigens regelmatig dat er een einde haar leven mag komen. Daarom is er een paar weken geleden besloten tot het ingang zetten van een euthanasie aanvraag. En toevallig komt de scan arts vandaag bij haar op bezoek.

Wat een ongelukkig moment, denk ik. Hoe kan mw. de Vlieger die nú pijn ervaart, iets zinnigs zeggen over euthanasie? Door haar Alzheimer begrijpt ze niet dat de pijn over 2 weken veel minder zal zijn. Ze vergeet namelijk na een paar minuten wat we haar daarover gezegd hebben: ‘Het is tijdelijk, dit gaat over’. Maar naast haar vergeetachtigheid, is ook haar besef van tijd verstoord: ‘Wat is 2 weken en hoe lang duurt even?’. Bovendien kan ze oorzaak en gevolg niet meer aan elkaar knopen; ‘Als ik een beetje rustig aan doe, netjes mijn pijnmedicatie inneem, heb ik er het minst last van’.
Waar Marloes steun heeft aan de wetenschap dat het allemaal maar tijdelijk is en weer overgaat, geldt dit voor mw. de Vlieger duidelijk niet. Mw. de Vlieger weet zelfs niet waardoor het komt dat ze nu zo’n pijn heeft: ‘Gevallen uit bed? Ik? Nee hoor, dat is niet waar’.

De scan arts komt, en ik voel me er uiterst ongemakkelijk onder. Met mijn collega’s bespreek ik mijn twijfel. Niet de euthanasie an sich, want dat blijft iets van haar en haar familie. Maar het moment waarop. Dat gaat mij toch wél aan? Moeten we hier iets van zeggen? Zou deze arts snappen hoe dat werkt bij dementie? En moeten we de familie niet wat meer informatie geven over hoe de beleving van haar situatie de wens tot euthanasie beïnvloedt?

De scan-arts heeft een goed gesprek met mw. de Vlieger, vertelt hij ons: ‘Maar voor euthanasie, is dit niet het juiste moment’. Hij komt later nog een keer terug. Ik voel opluchting. Aan ons de schone taak om mw. de Vlieger door deze nare tijd heen te helpen. We kunnen haar pijn en ellende niet overnemen maar we kunnen haar wel vertroetelen waar mogelijk is, haar ontzien waar het kan en vooral haar niet betichten van aanstellerij.
En geldt dat eigenlijk niet voor al onze bewoners? De ellende die dementie kan veroorzaken kunnen we hen niet ontnemen, maar het een beetje dragelijker en menselijker maken, dat kunnen we wel!

 

Margriet Lem
Trainer, trainingsacteur en coach bij BTSG
Video interventie begeleider

 

Wil je meer weten over dementie? Wij bieden trainingen op maat. Kijk bijvoorbeeld eens bij onze training 'Omgaan met dementie'.

Scroll To Top